وسواس كندن مو

وسواس كندن مو عبارت است از كندن مكرر مو كه سبب از دست دادن محسوس مو مي شود.پيش از اقدام به كندن مو بیمار دچار حس فزاينده اي از تنش مي شود و با كندن مو احساس رضايت و تسكين به وي دست مي دهد. در اين اختلال همه مناطق بدن ممكن است در گير شوند ، ولي كندن موي سر شايع تر از ساير قسمت ها مي باشد. ساير نواحي درگير عبارتنداز ابروها،پلكها،ريش.  نواحي مانند تنه و زير بغل و ناحيه عانه كمتر هدف كندن مو قرار مي گيرد. وجه مشخصه اين نوع اختلال كاهش مو و وجود موهاي كوتاه و شكسته در كنار مو هاي بلند و طبيعي در نواحي ديگر است.كندن مو دردناك نيست، هر چند خارش و سوزش در نواحي مبتلا ممكن است وجود داشته باشد. مو خوري (trichophagia) ممكن است متعاقب تريكوتيلومانيا (وسواس كند مو)ديده شود.كندن مو ممكن است يك اختلال كاملا خوش خيم باشد و يا ممكن است در زمينه اختلالات شديد رواني رخ مي دهد. اين بيماران معمولا به نظر نمي رسد از رفتارشان ناراحت باشند.تريكوتيلومانيا ظاهرا در زنها شايعتراز مردان است. عموما در دوره كودكي و نوجواني آغاز مي باشد.ولي در سنين بالاترنيز ممكن است شروع شود.در موارد شروع ديرس بيماري، احتمال وجود اختلال ديگر همراه آن مي باشد.

درمان:

الف- غير داروئي:

- رفتار درماني بويژه بيزار درماني (Aversion therapy):همراه كردن يك محرك دردناك مثل شوك خفيف الكتريكي با عمل كند مو توسط بيمار،سبب شرطي شدن وي نسبت به كندن مو ها مي شودو يا به بيمار توصيه مي شود يك كش لاستيكي به دور مچ خود ببندد و در مواقعي كه احساس اجبار براي كندن مو هايش دارد به جاي آن از كش استفاده نمايد.

- درمان با هيپنوتيزم وتلقين

- خانواده درماني با هدف حل اختلالات بين افراد خانواده

ب- دارو درماني تحت نظر روانپزشك.

 

دکتر آیدا رستمی – مجله پزشکی مادر
منبع: روانپزشكي آكسفورد