صدمات رباط در زانو، مانند رباط صلیبی قدامی (ACL) در ورزشکاران حرفه ای یا غیر حرفه ای یکسان است. این آسیب ها می توانند ناتوان کننده و رنج آور باشند و یا حتی برای همیشه روش زندگی شما را تغییر دهند.

اما خبرهای خوبی هم وجود دارد. اگر چه زمانی این آسیب ها زندگی و شغل ورزشکاران را از آنها می گرفت، اما روش های درمان کنونی بسیار موفق تر هستند.

پس چه چیزی در پشت این آسیب های ترسناک وجود دارد؟  رباط ها بافت های ضخیمی هستند که استخوان های بدن را به هم متصل می کنند. دو رباط خیلی مهم در مفصل زانو یعنی رباط صلیبی جلویی (ACL) و رباط صلیبی پشتی (PCL)، استخوان ران پا را به استخوان ساق پا (tibia) متصل می کنند. اما فشار زیاد بر این رباط ها می تواند باعث کشش زیاد یا گسیختن آنها شود.

آسیب های وارد شده بر رباط ها می تواند علت های زیر را داشته باشد:

-   چرخاندن زانو هنگامی که پای شما ثابت است.

-  وارد شدن ضربه سنگین به زانو.

-  کشیدن بیش از حد زانو.

-  پریدن و فرود آمدن روی زانوی خم شده.

-  توقف ناگهانی در هنگام دویدن.

-  انداختن وزن خود از روی یک پا به پای دیگر بصورت ناگهانی.

این آسیب هادر فوتبالیست ها، بسکتبالیست ها، ژیمناست ها و دیگر ورزشکاران رایج است.

چهار رباط در زانو وجود دارد که در معرض خطر بیشتری قرار دارند:

- همانطور که گفته شد، رباط صلیبی جلویی (ACL) یکی از دو رباط اصلی در زانو است. این رباط استخوان ران پا را به استخوان ساق پا متصل میکند. آسیب های ACL به دلیل نا توانی  زانو بوجود می آید.هر ساله در آمریکا 95000 نفر به این مشکل دچار می شوند. این صدمات در خانم ها رایج تراست.

- رباط صلیبی پشتی (PLC) دومین رباط اصلی زانو است که رباط استخوان ران پا را به استخوان ساق پا متصل میکند.

- رباط جانبی (LCL) استخوان ران را به استخوان کوچکتر ساق پا در سمت جانبی زانو متصل می کند.

- رباط جانبی داخلی (MCL) این رباط نیز استخوان ران پا را به استخوان ساق پا در سمت داخلی زانو متصل میکند.

آسیب های رباط زانو چه نشانه هایی دارد؟

آسیب های رباط زانو معمولا سخت قابل تشخیص هستند. نشانه های صدمات زانو عبارتند از:

- درد، که معمولا ناگهانی و شدید است.

- صدای شدید در زانو یا ضربه خوردن ناگهانی.

- متورم شدن زانو.

- احساس ضعف در مفصل زانو.

- عدم توانایی در قرار دادن وزن بدن روی یک نقطه، بدون درد.

اگر این نشانه ها به موقع درمان نشوند، اثرات آن در ماه ها یا سال های بعد خود را نشان می دهند که ممکن است باعث پیچ خوردن و یا ناتوانی در زانو شوند.

برای تشخیص آسیب های رباط زانو، دکتر برای شما در ابتدا چند آزمایش  را تجویز می کند. اگر زانوی شما در اثر  خون ریزی داخلی متورم شده باشد، ممکن است پزشک معالجتان به وسیله سوزن آن را تخلیه کند. ممکن است شما به MRI یا دیگر تست ها نیز احتیاج داشته باشید.

درمان آسیب های وارد شده به زانو چیست؟

خوشبختانه آسیب سطحی به زانو می تواند در یک مدت زمان مشخص درمان شود. برای سرعت بخشیدن به عمل بهبود، می توانید از روش های زیر استفاده کنید:

- به زانوی خود استراحت دهید. از قرار دادن وزن اضافه روی زانوی خود خودداری کنید. ممکن است مجبور شوید مدتی از عصای زیر بغل استفاده کنید.

- برای کمتر شدن درد روی زانوی خود یخ بگذارید.  این کار را هر 3-4 ساعت یکبار به مدت 20 تا 30 دقیقه در طی 2 تا 3 روز و یا تا زمانی که درد شما کاهش یافت انجام دهید.

- زانوی خود را محکم ببندید. برای کنترل و جلوگیری از تورم ، زانوی خود را بوسیله باند، تسمه و یا ... محکم ببندید.

- در هنگام نشستن و یا دراز کشیدن با قرار دادن یک بالشت زیر زانوی خود آن را از سطح بدن کمی بالا تر ببرید.

- از زانو بند های طبی برای جلوگیری از آسیب های بیشتر استفاده کنید.

- از مسکن های ضد التهاب استفاده کنید. استفاده از قرص هایی مانند ادویل (Advil)، آلو (Aleve) و یا مترین (Motrin) به کمتر شدن درد و التهاب زانو شما کمک می کند. اگر چه این دارو ها عوارض جانبی نیز دارند، اما استفاده کم از آنها ضرری ندارد مگر آنکه دکتر شما نظر متفاوتی داشته باشد.

- از تمرین ها و ورزش های کششی استفاده کنید، البته قبل از این کار با پزشکتان مشورت کنید.

برای آسیب های عمیق و جدی رباط زانو، ممکن است به عمل جراحی برای وصل کردن و ترمیم رباط ها احتیاج داشته باشید.

متاسفانه رباط های صلیبی (ACL) و (PCL) قابل ترمیم و درمان نیستند. هنگامی که این رباط ها بیش از حد کشیده شوند و یا پاره شده باشند دیگر راهی برای درمان وجود ندارد.  تنها گزینه بازسازی است. در این روش، از تاندون های دیگر بخش های پا و یا یک جسد برای جایگزینی رباط پاره شده، استفاده می شود.

بازسازی رباط های صلیبی، بسیار پیچیده و مشکل است و برای همه راه درمان مناسبی نیست. افرادی که درد های شدید دارند و یا زانو هایشان ناتوان شده، ممکن است بتوانند از این روش استفاده کنند. ورزشکارانی که می خواهند به زندگی سابق خود باز گردند ممکن است ریسک این عمل سخت را بپذیرند.

اما اگر با درد مشکلی ندارید، می توانید از عمل صرف نظر کرده و با ضعف و ناتوانی در پاهای خود ،کناربیایید.همچنین ممکن است مجبور شوید از زانو بند های مخصوص استفاده کنید. می توانید برای راه حل های مناسب تر با یک پزشک متخصص مشورت کنید.

درمان این آسیب ها چه مدت طول می کشد؟

مدت درمان این صدمات بستگی به شدت آسیب وارد شده به زانو دارد. همچنین این دوره در هر فردی متفاوت است و بستگی به شرایط او دارد. در طول مدت درمان، می توانید با مشورت پزشک از ورزش هایی که به زانو ها آسیبی نمی رساند استفاده کنید، برای مثال دوندگان می توانند بجای دویدن شنا کنند.

از هر روشی که استفاده می کنید اصلا عجله نکنید، سعی نکنید به فعالیت های سابق خود ادامه دهید تا زمانی که:

- در هنگام خم کردن و یا کشیدن زانو دیگر احساس درد نکنید.

- در هنگام پیاده روی، دویدن، پریدن و ... احساس درد نکنید.

- زانوی شما دیگر متورم نیست.

- زانوی شما مانند قبل قوی شده باشد.

اگر از زانوی خود قبل از درمان کامل استفاده کنید ،ممکن است باعث ایجاد مشکلات جدی تری شوید.

چگونه از این آسیب ها جلوگیری کنم؟

آسیب های مربوط به رباط زانو به دلیل اینکه معمولا بخاطر یک تصادف ناگهانی ایجاد می شوند به سختی قابل پیشگیری است. اما انجام اقدامات زیر بی نتیجه نیست:

- عضله های خود را با انجام ورزش های کششی و مداوم قوی کنید.

- قبل از انجام هر عمل فیزیکی بدن خود را گرم کنید.

- تمرینات و ورزش های خود را بطور ناگهانی زیاد نکنید.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، فاطمه سریری
منبع: webmd.com


اِدِم اصطلاح پزشکی تورم و بزرگ شدن و واکنش عمومی بدن به جراحات یا التهاب است. اِدِم ممکن است در ناحیه کوچکی از بدن رخ داده و یا کل بدن را تحت تأثیر قرار دهد. داروها، عفونت، حاملگی و بسیاری از مشکلات پزشکی می‌توانند منجر به اِدِم گردند.

اِدِم منجر به "نشت کردن" رگ‌های کوچک بدن و درنتیجه آزاد شدن مایع به بافت‌های اطراف می‌‌گردد. مایع زیادی، جمع شده و منجر به تورم بافت می‌گردد.

علل رخداد اِدِم

ادم واکنش عادی بدن به التهاب یا جراحت است؛ برای مثال، زانوئی که پیچ‌خورده، نیش زنبور یا عفونت پوستی منجر به اِدِم در ناحیه آسیب‌دیده می‌گردند. در برخی موارد، همانند عفونت، این حالت می‌تواند مفید باشد چراکه مایع اضافه شده از رگ‌های خونی باعث ورود بیشتر گلبول‌های سفید به ناحیه بیمار می‌گردد.

همچنین ممکن است بر اثر بیماری‌ها یا برهم خوردن تعادل بین مایعات معمول موجود خون، اِدِم ایجاد شود. برخی دلایل رخداد اِدِم شامل موارد زیر می‌گردند:

پائین بودن آلبومین (Hypoalbuminemia): آلبومین و دیگر پروتئین‌های موجود در خون همانند اسفنج‌هائی عمل می‌کنند که مایعات را داخل رگ‌ها نگه می‌دارند. پائین بودن آلبومین منجر به ابتلا به اِدِم می‌گردد، اما معمولاً تنها علت نیست.

واکنش آلرژیک: اِدِم یکی از عوارض معمول واکنش‌های آلرژیک است. در واکنش به بروز آلرژی، بدن به رگ‌های خونی اطراف اجازه می‌دهد تا مایعاتی را در ناحیه آسیب‌دیده آزاد کنند.

انسداد مایعات: اگر خروج مایع در بخشی از بدن مسدود شود، مایعات جمع می‌‌شوند. وجود یک لخته خونی در یکی از رگ‌های عمقی پا ، می‌تواند منجر به رخدادن اِدِم در پا گردد. غده‌‌ای که منجر به مسدود شدن جریان خون یا لنف شده نیز باعث ابتلا به اِدِم در ناحیه مذکور خواهد شد.

بیماریهای جدی: سوختگی، عفونت‌های مرگ‌بار، یا دیگر بیماری‌های جدی و خطرناک می‌توانند منجر به واکنش‌هایی در بدن گردند که باعث نشتی مایعات در سرتاسر بافت‌های بدن و نهایتاً اِدِمی گسترده در تمام نقاط بدن می‌شود.

اِدِم و مشکلات قلبی ( نقص تراکمی قلب): زمانی‌که قلب ضعیف شده و با کارائی کمتری خون را پمپ می‌کند، مایعات به مرور زمان جمع شده، منجر به اِدِم در پاها می‌گردند. اگر تجمع مایعات به سرعت رخ دهد، ممکن است در ریه‌ها نیز مایع جمع شود (اِدِمی ریوی).

اِدِم و بیماری کبد: بیماری‌ شدید کبدی (سیروزیس Cirrhosis) منجر به افزایش حفظ مایعات می‌گردد. همچنین، سیروزیس باعث پائین آمدن سطح آلبومین و دیگر پروتئین‌های داخل خون می‌شود. مایعات به داخل شکم وارد شده، نتیجه ابتلا به بیماری ، اسسیتز Ascites ( شناخته شده با عنوان استسقاء) است و این بیماری می‌تواند اِدِم در پا را نیز ایجاد کند.

اِدِم و بیماری کلیه: یکی از بیماری‌های کلیوی به نام سندروم نفروتیک (Nephrotic) منجر به اِدِمی شدید پا و گاهی اوقات اِدِم در سرتاسر بدن (آناسارکا Anasarca) می‌گردد.

اِدِم و بارداری: رشد جنین در طول بارداری منجر به افزایش حجم و فشار خون می‌گردد که نتیجه شایع بودن اِدِمی پا در زمان بارداری است. با این وجود، برخی عوارض شدید حاملگی همانند تشکیل لخته‌های خون (ترومبوز) در رگ‌های عمیق و تشنج بارداری نیز می‌توانند باعث اِدِم گردند.

اِدِمی مغزی (ورم در مغز): تورم مغز می‌تواند به دلیلضربه به سر، پائین بودن سدیم خون، ارتفاع زیاد، تومور مغزی یا انسداد تخلیه مایعات (هیدرو سفالوس Hydrocephalus) رخ دهد. سردرد، گیجی، از هوش رفتن و کما از علائم اِدِمی مغزی هستند.

داروها و اِدِم: داروهای زیادی شامل موارد زیر، می‌توانند منجر به رخ‌دادن اِدِم گردند:

- NSAIDs (ایبوپروفن Ibuprofen، ناپروکسن Naproxen)

- مسدودکننده‌های کانالی کلسیم

- کورتیکواستروئیدها ( پردنیزون Prednisone، متیل‌پردنیزولونMethyl Prednisolone  )

- پارامیپرکسول  Pramiprexole

در بیشتر مواقع این داروها یا منجر به اِدِم نشده و یا اِدِمی پای خفیف ایجاد می‌کنند.

عوارض اِدِم

عوارض اِدِم به میزان مایع و بخش‌های صدمه دیده بدن بستگی دارد.

اِدِمی حاصل از عفونت یا التهاب در بخش‌های کوچک بدن (همانند نیش پشه) ممکن است هیچ عوارضی نداشته باشد.‌ از طرف دیگر، واکنش حساسیتی شدید در بخشی از بدن (همانند نیش زنبور) می‌تواند منجر به اِدِم در سرتاسر بدن گردد. در این حالت، ناراحتی پوستی، درد و محدود شدن حرکت از عوارض اِدِم هستند.

حساسیت‌های غذائی می‌توانند منجر به اِدِم در زبان و گلو شوند که در صورت ایجاد اختلال در تنفس ممکن است مرگ‌بار باشد.

اِدِمی پا به هر دلیلی، منجر به احساس سنگینی در پا و ایجاد ناراحتی حین راه رفتن می‌شود. به طور مثال در اِدِم و ناراحتی‌ قلبی، ممکن است هر کدام از پاها 2 تا 5 کیلوگرم سنگین‌تر احساس شوند. اِدِمی شدید در پاها می‌تواند درحرکت خون اختلال ایجاد کرده، منجر به زخم و جراحت پوست گردد.

اِدِمی ریوی منجر به مشکلات تنفسی و درنتیجه پائین آمدن سطح اکسیژن خون می‌شود. برخی افراد مبتلا به اِدِمی ریوی ممکن است سرفه‌های شدید خلط‌دار را تجربه کنند.

درمان اِدِم

غالباً درمان اِدِم، به معنای درمان علت نهفته آن است. برای مثال در واکنش‌های آلرژیکی که منجر به اِدِم می‌گردند، می‌توان از آنتی‌هیستامین‌ها و کروتیکواستروئیدها برای درمان استفاده نمود.

اِدِمی حاصل از انسداد تخلیه مایعات را گاهی می‌توان با از بین بردن عامل مانع، درمان نمود:

- لخته خونی درون پا را می‌توان با رقیق‌کننده‌های خون درمان کرد، بدین ترتیب لخته به مرور از بین می‌رود؛ با بهبود تخلیه مایع، به تدریج اِدِمی پا از بین می‌رود.

- غده‌ای که رگ خونی یا جریان لنف را متوقف کرده است را می‌توان با دارو کوچک کرده یا با جراحی، شیمی‌درمانی یا لیزردرمانی برداشت.

اِدِمی پا مرتبط با نقص تراکمی قلب یا بیماری کبدی را می‌توان با داروهای ادرارآور ("قرص آب") همانند فروسمید Furosemide (لازیکس Lasix ) درمان کرد. زمانی که میزان ادرار افزایش می‌یابد، مایع بیشتری از پاها به داخل خون تخلیه می‌شود. داشتن رژیم غذائی کم نمک نیز به کاهش ادما، در بیماری قلبی یا کبدی کمک می‌کند.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، نازنین جعفری
منبع: webmd.com

porphyria حقایقی درباره  پورفیری

- پورفیری گروهی از اختلالات پورفیرین ها است که بر سیستم عصبی یا پوست یا هردو اثر می گذارد.

- تمام پورفیری ها، ناشی از کمبود یکی از آنزیم های مورد نیاز در تولید هِمِ( heme)  است.

- اکثر انواع پورفیری ها اختلالات وراثتی هستند؛ اما پورفیری پوستی تاردا معمولا ناشی از اختلالی اکتسابی است.

- انواع پورفیری پوستی بر پوست اثر گذاشته و علایمی مثل تاول، خارش و التهاب را برجای می گذارند.

- انواع پورفیری حاد بر سیستم عصبی اثر گذاشته و علایمی مثل دل درد، استفراغ، بی حسی و اختلالات ذهنی را برجای می گذارند.

- هر نوع پورفیری، درمان متفاوتی دارد.

پورفیری چیست؟

به دسته ای از اختلالات پورفیری گفته می شود که بر سیستم عصبی یا پوست یا هردو اثر می گذارند. هر نوع پورفیری به علت کمبود یکی از آنزیم های مورد نیاز در تولید ماده ای در بدن به نام هِمِ ایجاد می شود. آنزیم، پروتئین هایی است که به ایجاد واکنش های شیمیایی در بدن کمک می کند. تولید هم شامل یک سری از هشت آنزیم مختلف می شود که به جای یکدیگر وارد عمل می شوند.

هم رنگدانه ای متشکل از ماده ای شیمیایی به نام پروتوپورفیرین است. هم وظایف مهمی در بدن دارد. بیشترین مقدار هم ها در خون و مغز استخوان به شکل هموگلوبین در سلول های قرمز خون هستند. هموگلوبین رنگ قرمز خود را به خون می دهد و اکسیژن را از شش ها به همه بخش های بدن می رساند. در کبد، هم جزئی از پروتئین هایی است که کارکردهای زیادی دارند مثل شکستن هورمون ها، داروها و مواد شیمیایی دیگر و تولید عناصری پر انرژی که سلول های کبد را زنده نگه می دارند و برای داشتن فعالیت طبیعی لازمند.

بدن ما عمدتا هم را در مغز استخوان و کبد می سازد. فرآیند تولید هم را مسیر بیوسنتزی هم می نامند. هر مرحله از این فرآیند با یکی از هشت آنزیم کنترل می شود. اگر هریک از این آنزیم ها معیوب باشند، این فرآیند مختل می شود. درنتیجه احتمال دارد پورفیرین یا اشکال اولیه آن، در اثر این اختلال ایجاد گردد.

انواع پورفیری چیست؟

جدول زیر همه انواع پورفیری و آنزیم مربوط به هر اختلال را نشان می دهد. پورفیری ها اغلب حاد یا پوستی هستند. انواع حاد پورفیری بر سیستم عصبی اثر می گذارند درحالی که انواع پوستی عمدتا به پوست آسیب می رسانند. دو نوع پورفیری وراثتی و وریگیت، یا حاد یا پوستی یا از هر دو نوع هستند.

انواع پورفیری

پورفیری حاد

آنزیم مربوطه

پورفیری آ.ال.آ.دی

دی هیدراتاز اسید آمینو لولینیک دلتا

پورفیری حاد متناوب

دی آمیناز پورفوبیلینوژن

کوپورفیری وراثتی

اکسیداز کوپروپورفیرینوژن

پورفیری وریگیت

اکسیداز پروتوپورفیرینوژن

پورفیری پوستی

آنزیم مربوطه

پورفیری مادرزادی اریتروپوئتیک

کوسنتاز اروپروفیرینوژن

پورفیری پوستی تاردا

دی کربوکسیلاز اروپورفیرینوژن (نقص حدود %50)

پورفیری هپاتوارتروپوئتیک

دی کربوکسیلاز اروپورفیرینوژن (نقص حدود %90)

کوپروپورفیریای وراثتی

اکسیداز کوپروپورفیرینوژن

پورفیری وریگیت

اکسیداز کوپروپورفیرینوژن

پروتوپورفیریای اریتروپوئتیک

فروکلاتاز


رایج ترین نوع پورفیری همان پورفیری پوستی تاردا است. پورفیری متناوب حاد رایج ترین نوع حاد این بیماری در ایالات متحده است.

علت پورفیری چیست؟

اکثر پورفیری ها ناشی از اختلالات وراثتی هستند که با انتقال نقص های ژن ها، از والدین به کودکان ایجاد می شوند. دانشمندان ژن های همه هشت آنزیم موجود در مسیر هم را شناسایی کرده اند. برخی اشکال پورفیری ناشی از وراثت یک ژن معیوب از یکی از والدین هستند و برخی دیگر به علث وراثت دو ژن معیوب هستند که از هریک از والدین به فرزند منتقل شده است. این خطر که اعضای یک خانواده به پورفیری مبتلا شوند یا آن را به فرزندانشان منتقل کنند به نوع بیماری بستگی دارد.

یک نوع پورفیری یعنی پورفیری پوستی تاردا اغلب اوقات یک بیماری اکتسابی است و زمانی رخ می دهد که عواملی غیر از ژن ها باعث نقص آنزیم در کبد شوند.

پورفیری به این دلایل ایجاد می شود:

- داروهایی مثل باربیتورات، آرام بخش ها و قرص های ضدبارداری

- مواد شیمیایی

- روزه گرفتن

- سیگارکشیدن

- مصرف الکل خصوصا به مقدار زیاد

- عفونت

- بالا بودن آهن بدن

- استرس جسمی و روحی

- هورمون های قاعدگی

- قرارگرفتن در معرض آفتاب

علایم پورفیری چیست؟

افراد مبتلا به انواع پوستی پورفیری، هنگام قرارگرفتن در معرض آفتاب دچار تاول، خارش و تورم پوست می شوند. علایم انواع حاد پورفیری شامل درد در نواحی شکم، قفسه سینه، دست و پا و کمر، بی حسی، سوزن سوزن شدن، فلج شدن، دل پیچه، استفراغ، یبوست و تغییرات شخصیتی یا اختلالات روانی می شود. حملات حاد پورفیری در چند ساعت یا چند روز تشدید شده و چند روز یا چند هفته ادامه می یابد.

علایم از نظر شدت تفاوت زیادی دارند. برخی افراد مبتلا به جهش ژنتیکی که باعث پورفیری می شود هیچ علامتی از این اختلال ندارند. این افراد اصطلاحا مبتلا به پورفیری پنهان هستند.

روش تشخیص پورفیری چیست؟

پزشکان پورفیری را با استفاده از آزمایش های خون، اوره و مدفوع تشخیص می دهند. مطالعه نتایج آزمایش ها کار پیچیده ایست و ممکن است بعداز آزمایش های اولیه، برای تایید این بیماری، آزمایش دیگری نیز انجام شود. چون علایم پورفیری به علایم بیماری های دیگر شباهت دارد، ممکن است تشخیص این بیماری طول بکشد.

پورفیری چگونه درمان می شود؟

هرنوع پورفیری درمان متفاوتی دارد که عبارتنداز دورشدن از عوامل بیماری زا، خارج کردن هم از رگ، درمان دارو برای تسکین علایم یا خون دادن مرتب و متناوب برای کاستن از میزان آهن بدن. احتمالا لازم است افرادی که دچار حملات شدید می شوند، بستری شوند.(احتمالا حجامت مرتب و منظم در درمان این بیماری موثر باشد. مترجم)

پورفیری پوستی

پورفیری پوستی ابتدا بر پوست اثر می گذارد. مناطقی از پوست که در معرض نور آفتاب قرار می گیرند خشک و ملتهب می گردند که منجر به عفونت، زخم، تغییر در رنگ پوست و افزایش رشد مو می شود. پورفیری پوستی شامل پورفیری مادرزادی اریتروپوئتیک، پروتوپورفیری اریتروپوئتیک و متصل به ایکس، پورفیری پوستی تاردا و پورفیری هپاتواریتروپوئتیک می گردد.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، زهرا احمدزاده ثانی آبادی
منبع: medicinenet.com


در سال 2005  جول بیزون به مرکز درمانی پورتلند برای انجام یک عمل ساده پزشکی مراجعه کرده بود. زمانی که جراح از اتاق عمل بیرون آمد، اعلام کرد که جراحی با موفقیت انجام شده است و خیال سیندی، همسر جول، اندکی آسوده شد. چندین ساعت پیاپی پشت در اتاق عمل منتظر بیرون آمدن همسرش بود که در عوض به وی خبر دادند زمانی که جول در اتاق ریکاوری تحت مراقبت بوده، دچار حمله قبلی شده و مجدداً به اتاق عمل منتقل شده است.

سیندی می گوید: زمانی که این خبر را به من دادند، آنقدر شوکه شدم که تلفن از دستم افتاد.

چند روز پس از آن وضعیت جول در هاله ای از ابهام بود. سیندی تمام مدت خود را در استراحتگاه بیمارستان سپری می کرد و هر لحظه مترصد ملاقات با همسرش بود که در بخش مراقبت های ویژه نگهداری می شد. نگرانی سر تا پای وجود سیندی را در بر گرفته بود. بدون اینکه خواب و استراحت کافی داشته باشد.  وی هر از گاهی به بخش پرستاران مراجعه می کرد و از اوضاع جسمانی همسرش جویا می شد. اما متاسفانه هیچکس هیچ پیش بینی از آینده وضعیت شوهرش نداشت. سیندی می گوید" من به خاطر می آورم که ناگهان حساس سرگیجه شدید کردم و سعی کردم دستم را به میز تکیه دهم، که ناگهان همه چیز جلوی چشمم تیره و تار شد. "

سرپرستار بخش ، کتی ،  با شنیدن صدای وحشتناکی از اتاق خود به بیرون می دود و سیندی را در حالی که بر زمین افتاده است ، پیدا می کند. او بلافاصله درخواست کمک می کند و تیم پزشکی می توانند وی را احیاء کنند و بعد از چند دقیقه ریتم قلب سیندی به حالت طبیعی، بر می گردد. اما کتی می گوید اگر سیندی در جایی غیر از بیمارستان ، این اتفاق برایش می افتاد، هیچ امیدی برای زندگی مجدد وی وجود نداشت.

حملات هورمونی

سیندی به علت فشار عصبی که داشت، به جای اینکه در کنار همسرش و مراقب او باشد، خود در راه روی مقابل، در بخش مراقبت های ویژه قلب بیمارستان، بستری شده بود. بعد از رد کردن حمله قلبی، پزشکان تشخیص دادند که سیدنی از یک بیماری رنج می برد که به آن قلب شکسته می گویند.

سیدنی می گوید: من و جول اینقدر از نظر احساسی به هم نزدیک هستیم، که اگر جول دچار  جراحت شود، بدن من هم آن درد را احساس کرده و دچار خونریزی می شود. من در زمان عمل جول، متوجه میزان استرسی که تحمل می کردم، نبودم و نمی دانستم که این استرس می تواند اینگونه بر قلب من تاثیر بگذارد.

دکتر ایلان ویتستین، متخصص کاردیولوژی، بیماری قلب و عروق در مرکز پزشکی جان هاپکینز، عضو تیم پزشکی است، که برای اولین بار به بررسی سندروم قلب شکسته پرداختند، این بیماری به نام استرس کاردیومیوپاتی نیز معروف است. دکتر ویتستین می گوید این سندروم از آنجایی به این نام معروف شد، که معمولاً بیمارانی دچار این عارضه می شوند که یکی از عزیزانشان را از دست داده اند. البته این عارضه همیشه بر اثر غم و اندوه به وجود نمی آید. طیف گسترده ای از احساسات وجود دارد که باعث این بیماری شود. ترس های شدید، اضطراب و دلواپسی و حتی شگفت زدگی ناگهانی، می تواند منجر به استرس کاردیومیوپاتی شود.

در بیماران مبتلا به "سندرم قلب شکسته"، استرس شدید از یک رویداد، باعث تحریک مغز شده و منجر به ارسال سیگنال به غدد آدرنال، واقع در کلیه می شود که مسئول تنظیم استرس در بدن است. افزایش هورمون آزاد شده از غدد آدرنال، پس از آن که به قلب وارد می شود، باعث فلج عضلات قلب و از کار افتادگی آن می شود. دکتر ویتستین ادامه می دهد، اگرچه علائم شبیه به حملات قلبی است، علائمی مانند درد قفسه سینه، تنگی نفس و ... اما بیماری قلب شکسته با حمله قلبی متفاوت است. حملات قلبی به علت انسداد شریان ها، رخ می دهند اما سندروم قلب شکسته، با عملکرد ناصحیح عضلات قلب، باعث می شود فشار لازم برای پمپ خون به رگ ها وجود نداشته باشد. بر خلاف حمله قلبی کلاسیک، قلب تنها به طور موقت از کار می افتد و معمولا بی هیچ صدمه دائمی بهبود می یابد. اما دکتر ویتستین خاطر نشان می سازد در موارد شدید، بیمار تا پایان عمر دچار نارسایی قلبی می شود. حتی ممکن است منجر به مرگ شخص گردد.

تحقیقات دکتر ویتستین حاکی از آن است که 90درصد بیماران قلب شکسته، را زنان تشکیل می دهند. زنانی که اکثرا دوران یائسگی خود را می گذرانند و بالای 55 سال سن دارند. هورمون استروژن باعث بهبود جریان خون به سمت قلب می شود. متخصصان اظهار می دارند، در زنانی که با افزایش سن، سطح هورمون استروژن در بدن آنها کاهش پیدا می کند، بافت اطراف قلبشان نسبت به هورمون های ناشی از استرس حساس تر و مستعد تر می گردد. برای اثبات این ادعا،مشاهده شده موقعیت های استرس زا در سن 25 سالگی – زمانی که سطح استروژن در بالاترین میزان خود قرار دارد- به هیچ وجه در حدی که در دوران میان سالی بر قلب تاثیر منفی دارند، تاثیر بد ندارند.

دکتر ویتستین و گروه همکارانش در بیمارستان جان هاپکینز، بخش درمانی استرس کاردیومیوپاتی ایجاد کرده اند. از سال 1999 با این ابتکار، تصویر واضحی از عوارض بیماری قلب شکسته، برای بیماران مستعد بوجود آمده است و آنها با این بیماری بیشتر آشنا شده اند.  با درک بیشتری از عوامل و ویژگی های بالینی، پزشکان می توانند به شناسایی عوامل خطر بپردازند ، و یک روز، ممکن است قادر باشند که از ابتدا برای جلوگیری از وقوع آن اقدام نمایند.

سیندی هم اکنون 64 ساله است و همسرش 63 ساله و هردو در شرایط فیزیکی خوبی به سر می برند. آنها هر دو از پیاده روی، بازی گلف، و انجام ورزشهای منظم روزانه در مهمترین دوران زندگیشان لذت می برند. آنها همچنین هر ساله، روزی که آن حادثه برای سیندی اتفاق افتاد ، برای معاینات پزشکی به بیمارستان مراجعه کرده و آن روز را تولد دوباره خود می نامند. برای سیندی مهمترین پیام این داستان این است" برای هر لحظه از زندگی، خدا را شکر، چرا که ممکن است خیلی راحت و بدون هیچگونه هشدار قبلی، آن را از دست بدهید."

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، نیوشا وکیلی
منبع: medicinenet.com

 


بسته به نوع سلِ‌جلدی که به آن مبتلا هستید، بخش‌های گوناگونی از بدن شما تحت تاثیر بیماری قرار می‌گیرد و ممکن است بیماری تاحدی حاد گردد.
بر اساس گفته‌های موسسه لوپوس آمریکا، امروزه 1.5 تا 2 میلیون آمریکایی با ابتلا به شکلی از این بیماری زندگی می‌‌کنند. اما تشخیص لوپوس در شما می‌تواند معانی گوناگونی داشته باشد: برخی افراد فقط حین حمله کلاسیک لوپوس فعالیت خفیف بیماری را تجربه می‌کنند؛ برخی دیگر به گونه‌ای از بیماری مبتلا هستند که زندگی‌شان تهدید شده و تقریباً تمام اعضاء بدن‌شان تحت تاثیر بیماری قرار می‌گیرد.

اولین تشخیص بیماری لوپوس به زمان‌های دور در قرون وسطی باز می‌گردد. عبارت "سلِ‌جلدی lupus" از معنی لاتین لغت گرگ گرفته شده است – پزشک قرن سیزدهم Rogerius آسیب‌های وارده به پوست بر اثر لوپوس را همانند اثر گازگرفتگی گرگ می‌دانست. بعد از سال 1872 پزشکان نوع حادتری از بیماری لوپوس را گزارش کردند که با تب، کاهش وزن، کم خونی و آرتروز همراه بود.

امروزه متخصصان از این حقیقت آگاهند که لوپوس نوعی بیماری  خود ایمن است – شرایطی که در آن سیستم ایمنی بدن به مقابله با خود بدن می‌پردازد. معمولاً، سیستم ایمنی پروتئین‌هایی به نام آنتی‌بادی می‌سازد که از بدن در مقابل عفونت‌ها و آلودگی‌ها حفاظت می‌کنند. با این وجود، در افراد مبتلا به بیماری خود ایمن، سیستم ایمنی توانایی تشخیص تفاوت بین مهاجمان خارجی و سلول‌های عادی بدن را از دست می‌دهد. التهاب ناشی از "آنتی‌بادی‌های خودمخرب" علائم و عوارضی را ایجاد می‌کند که در بیماری لوپوس دیده می‌شود.

بیماری لوپوس چه انواعی دارد؟

انواع مختلفی از بیماری لوپوس وجود دارد. این موارد عبارتند از:

- لوپوس سکهای. این نوع از بیماری اولین نوع شناخته شده از لوپوس است. این شکل از بیماری فقط به پوست آسیب رسانده، منجر به ایجاد لکه‌های قرمز، ضخیم و ناهموار بر روی صورت، گردن و سر می‌گردد. پس از برطرف شدن سرخی ممکن است اثر زخم برجا مانده، می‌تواند منجر به ریزش مو گردد.

لکه‌های قرمز ایجاد شده در لوپوس سکه‌ای ممکن است از چند روز تا چند سال باقی بمانند. ممکن است به مدت طولانی از بین رفته و سپس دوباره پدیدار شوند. لوپوس سکه‌ای بیشتر در زنان رایج بوده و در سنین 20 تا 45 سالگی دیده می‌شود. تقریباً در 10 درصد افراد مبتلا به لوپوس سکه‌ای، شرایط بیماری بدتر شده و فرد به لوپوس بدنی مبتلا می‌شود.

- لوپوس بدنی. این بیماری نوعی از لوپوس است که عموماً به نام "لوپوس" شهرت یافته است. این نوع لوپوس تقریباً تمام بخش‌های بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. نود درصد افراد مبتلا به بیماری لوپوس بدنی زنان در دوران باروری هستند. در ایالات متحده، بیشترین شیوع بیماری در زنان آفریقایی تبار دیده می‌شود.

 

علائم بیماری لوپوس بدنی می‌توانند ضعیف یا شدید بوده و با گذشت زمان پدیدار شده و دوباره ناپدید شوند. علائم شایع بیماری عبارتند از:

* درد مفاصل

* تب

* سرخی پوست حین قرارگرفتن در معرض نور آفتاب

* ریزش مو

* عدم امکان چرخاندن انگشتان دست یا پا

* بادکردن پاها

* زخم درون دهان

* تورم غدد

* خستگی مفرط

 

- لوپوس با تحریک داروئی. این نوع لوپوس بسیار نادر است و در اثر مصرف طولانی مدت داروهای خاص ، ایجاد می‌گردد. شایع‌ترین داروهای تحریک‌کننده لوپوس عبارتند از هیدرالازینHydralazine  (آپرسولاین Apresoline) که برای درمان فشار خون مصرف می‌شود و پروکاینامید Procainamide (پرونستیل Pronestyl) که برای درمان بیماری‌های قلبی تجویز می‌گردد. علائم این بیماری ممکن است مشابه با لوپوس بدنی باشند و شامل درد ماهیچه‌ها و مفاصل، تب و سرخی پوست است. این نوع بیماری در مردان شایع‌تر از زنان است. پس از اتمام دوره درمان، در اغلب موارد علائم لوپوس با تحریک داروئی از بین رفته و بیماری به لوپوس بدنی تبدیل نمی‌شود.

- لوپوس نوزادی. این نوع از بیماری نیز بسیار نادر است. این بیماری زمانی رخ می‌دهد که مادری مبتلا به نوع خاصی از لوپوس، آنتی‌بادی‌های لوپوس را در زمان تولد، به فرزند خود منتقل کند. علائم این نوع بیماری در کودکان شامل سرخی پوست، آنمی (کم خونی) و در موارد بسیار کم مشکلات قلبی است که ممکن است به مرگ نوزاد منتهی گردد. در بیشتر موارد، لوپوس نوزادی نیازی به درمان نداشته و ظرف چند هفته برطرف می‌شود.

لوپوس نوع سکه‌ای ، داروئی و نوزادی از اشکال خفیف بیماری بوده و احتمالاً به خودی خود برطرف می‌شوند. با وجود اینکه هیچ درمانی برای لوپوس بدنی وجود ندارد، درمان داروئی برای تخفیف علائم سودمند بوده و افراد مبتلا به لوپوس بدنی می‌توانند زندگی‌های فعال و  پرباری را داشته باشند.

 

تشخیص لوپوس از ابتدا تا انتها

لوپوس بدنی بیماری است که می‌تواند بخش‌های مختلفی از بدن را تحت تاثیر قرار داده و همانند دیگر انواع بیماری‌ها عمل کند. به این دلیل، پیش از اینکه پزشکان قادر به تشخیص لوپوس باشند، در طول زمان، مروری دقیق بر علائم خود داشته باشید و آزمایش های خونی لازم را که می توانند عوامل غیر‌عادی را در سیستم ایمنی بدن شما نشان دهند، انجام دهید.

هر بیمار مبتلا به لوپوس بدنی با دیگری متفاوت است. ممکن است خانمی جوان با علائمی همانند سرخی پوست ، آرتروز، زخم‌های دهانی و تب مشاهده شود. آزمایش خون او نیز تشخیص لوپوس را تائید کند. در مورد دیگر ممکن است علائم خفیف‌تر بوده و نتیجه آزمایش خون منفی باشند. ممکن است سال‌ها طول بکشد تا تشخیص ابتلا به لوپوس در شما قطعی گردد.

علائم: اولین گام به سمت تشخیص لوپوس

از آنجا که 90 درصد افرادی که مبتلا به لوپوس تشخیص داده می‌شوند زنان در دوران باروری هستند، سن و جنسیت اولین چیزی است که در تعیین ابتلا به لوپوس مدنظر قرار می‌گیرد. لوپوس بدنی بیماری " چند سیستمی" است. برای اینکه لوپوس تشخیص داده شود، باید علائم لوپوس در بیش از یک نقطه از بدنتان دیده شود. این علائم می‌توانند مواردی باشند که بخش‌های زیر را تحت تاثیر قرار می‌دهند:

- پوست. سرخی کاملاً مشخص پوست در صورت؛ لکه‌های برآمده قرمز بر روی صورت، گردن یا سر؛ زخم داخل دهان؛ و ریزش مو شواهدی از تحت تاثیر قرار گرفتن پوست هستند.

- مفاصل. تورم و درد در دو یا چند مفصل می‌تواند از علائم لوپوس باشند.

- قلب و ششها.‌ تورم لایه‌های پوست و ماهیچه اطراف قلب یا شش‌ها می‌توانند مرتبط با لوپوس باشند.

- کلیه.‌ آزمایشات ممکن است وجود پروتئین در ادرار یا صدمه دیدن سلول‌های کلیه را نشان دهند.

- خون. آزمایشات خون ممکن است پایین بودن تعداد گلبول‌های قرمز یا سفید را نشان دهند.

- سیستم عصبی. تغییرات ذهنی یا صرع ممکن است نشانه تاثیر لوپوس بر سیستم عصبی باشند.

آزمایش: گام بعدی به سمت تشخیص لوپوس

لوپوس به دلیل عملکرد غیرعادی سیستم ایمنی بر علیه سلول‌های خود بدن ایجاد می شود. به همین دلیل در دسته بیماری‌های  خود ایمن قرار می‌گیرد. آنتی‌بادی‌ها، پروتئین‌هایی هستند که سیستم ایمنی برای مبارزه با مواد خارجی مهاجم همانند ویروس‌ها و باکتری‌ها می‌سازد. حین ابتلا به لوپوس، این آنتی‌بادی‌ها به سلول‌های عادی صدمه می‌زنند. در صورتی که علائمی با احتمال ابتلا به لوپوس در خود مشاهده می‌کنید، پزشک شما با درخواست انجام آزمایشات، احتمال وجود این آنتی‌بادی‌های خودمخرب را در خون‌ شما می‌سنجد.

آنتی‌بادی‌های ضدهسته‌ای (ANA) آنتی‌بادی‌هایی هستند که به هسته سلول‌های بدن شما حمله می‌کنند. ANA در بیش از 98 درصد افراد مبتلا به لوپوس یافت می‌شود؛ تست ANA یکی از تست‌های مرتبط با تشخیص لوپوس است.

اگر علائم لوپوس را در خود مشاهده می‌کنید و تست ANA شما مثبت است، باید آزمایشات لازم  دیگر را برای تشخیص لوپوس انجام دهید. در صورتی که تست ANA شما منفی است اما باز هم علائم بر می‌گردند، پزشک شما باید با مرور زمان تست ANA را تکرار کر ده و دیگر انواع آنتی‌بادی‌های خودمخرب را آزمایش کند. ممکن است علائم لوپوس پیش از مثبت شدن نتیجه آزمایشات خون، شروع شوند. اگر علائم برطرف می‌شوند و تست ANA شما منفی است، امکان ابتلا به لوپوس در شما ضعیف است.

چه پزشکانی میتوانند لوپوس را تشخیص دهند؟

پزشکی که باید ویزیت کنید، به علائم شما بستگی دارد. بیماری که با علائم لوپوس کلیه به اورژانس مراجعه می‌کند، باید به متخصص کلیه مراجعه کند. اگر علائم شما سرخی پوست است، باید به متخصص پوست مراجعه کنید. اگر پزشک عمومی شما به تشخیص لوپوس مشکوک باشد احتمالاً باید به متخصص رماتیسم مراجعه نمایید. دیگر پزشکانی که ممکن است در تشخیص لوپوس درگیر باشند، عبارتند از: برای بیماران نونهال، متخصص اطفال؛ در صورتی که علائم شما سیستم عصبی را درگیر کرده باشند، متخصص اعصاب؛ و یا در صورتی که حین بارداری این علائم را مشاهده کنید، متخصص زنان و زایمان.

چه بیماریهای دیگری همانند لوپوس عمل میکنند؟

از آنجا که لوپوس به بخش‌های مختلفی از بدن آسیب می‌رساند، ممکن است با بیماری‌های مختلفی اشتباه گرفته شود.

بیماری‌هایی همانند پسوریازیس که پوست و مفاصل را درگیر می‌کند، یا رماتیسم مفاصل ممکن است با لوپوس اشتباه گرفته شوند. رماتیسم مفاصل و دیگر بیماری‌های مرتبط با سیستم ایمنی خودمخرب نیز ممکن است نتیجه تست ANA را مثبت نشان دهند. بیماری لوپوس با تحریک داروئی که بر اثر مصرف داروهای خاصی ایجاد می‌گردد را کنار بگذارید.

با وجود اینکه در حال حاضر درمانی برای لوپوس وجود ندارد، تشخیص زود هنگام بیماری لوپوس و شروع سریع درمان می‌تواند عوارض بیماری را کاهش داده و از پیچیدگی‌های بیشتر پیشگیری نماید. به خاطر داشته باشید که علائم لوپوس می‌توانند پدیدار شده و ناپدید گردند. همچنین برای تشخیص صحیح ابتلا به لوپوس مدتی زمان صرف می‌شود. بنابراین علائم خود را دنبال نموده و با پزشک خود در تماس باشید.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، نازنین جعفری
منبع: webmd.com


cyst کیست جسمی بسته، کیسه‌مانند و پر از ماده‌ای مایع، گازی یا نیمه‌جامد است و جزء بافتی که درآن قراردارد، نیست. کیست‌ها عادی بوده و می‌توانند در هرجایی از بدن فرد با هر سنی رشد کنند. کیست‌ها از نظر اندازه متفاوت هستند؛ ممکن است فقط زیر میکروسکوپ دیده شوند یا آنقدر بزرگ شوند که اندام‌ها و بافت‌های بدن را جابجا کنند. دیواره بیرونی کیست را کپسول می‌نامند.

کیست به چه دلیل به وجود میآید؟

کیست‌ها به دلایل مختلفی شامل موارد زیر در بدن ایجاد می‌شوند:

- " فرسودگی و سائیدگی" یا مسدود شدن عادی جریان مایعات،

- عفونت

- تومورها

- بیماری التهابی مزمن

- شرایط ژنتیک ( ارثی)

- اشکال در رشد اندام‌های جنین

بیشتر کیست‌ها به دلیل شرایط توضیحی در بالا ایجاد شده و فقط در صورتی قابل پیشگیری هستند که علت نهفته آن قابل پیشگیری باشد.

علائم و نشانههای کیست چیست و کیستها چگونه تشخیص داده میشوند؟

گاهی حین احساس "برآمدگی" غیر عادی در بدنتان، می‌توانید کیست را احساس کنید. برای مثال، کیست‌های زیر پوست یا بافت زیر‌پوست معمولاً قابل‌توجه هستند. کیست‌های درون پستان ها(سینه) نیز ، ملموس هستند (بدین معنی که حین امتحان آن ناحیه با دست می‌توانید کیست را حس کنید). کیست‌های اندام‌های داخلی همانند کلیه یا کبد ممکن است هیچ‌گونه علائمی نداشته باشند یا ممکن است توسط فرد مبتلا، تشخیص داده نشوند. این کیست‌ها اغلب برای اولین بار توسط ابزارهای تشخیصی همانند دستگاه های رادیولوژی، فراصوت(سونوگرافی)، پرتونگاری کامپیوتری یا اسکن CA و تصویر برداری رزونانس مغناطیسی یا( MRI ) شناسایی می‌شوند. بسته به موقعیت و اندازه کیست، ممکن است علائمی وجود داشته باشد و یا وجود نداشته باشد.

کیستها چه انواعی دارند؟

صدها نوع مختلف از کیست ممکن است در بدن رشد کند. چند نوع از شناخته شده‌ترین کیست‌ها را در اینجا آورده‌ایم:

- کیست‌های داخل سینه‌ها که بخشی از آنها  خوش‌خیم هستند (بیماری فیبروسیت سینه)

- کیست‌های تخمدان، شامل کیست‌های درون پوستی، نوع خاصی از تومور تخمدان که اغلب حاوی کیست و دیگر بافت‌ها است.

- کیست‌های داخل غده تیروئید

- کیست بیکر (زانویی) در پشت زانو

- کیست‌های لنفاوی در مفاصل و تاندون‌ها

- کیست‌های غده‌های درون پلک چشم، با عنوان چالازیون Chalazions

- کیست‌های چربی سباسئوز در غده‌های کوچک داخل پوست

- کیست‌های بشره‌ای پوست، که گاهی با عنوان کیست‌های بشره‌ای داخلی نامیده شده و اغلب در صورت، سر، گردن و بالاتنه دیده می‌شوند.

- کیست‌های بارتولین Bartholin، بزرگ شدن غده‌های کوچک در نزدیکی دهانه واژن

- کیست‌های صنوبری، کیست‌های داخل غده صنوبری مغز

- کیست‌های پانکراس که محل تجمع مایعات در غده پانکراس هستند. برخی کیست‌های پانکراس کیست‌های واقعی هستند که توسط سلول‌های نگهدارنده مایع آستر شده‌اند. برخی دیگر از کیست‌های پانکراس کیست‌های غیر واقعی می‌باشند و آستر سلولی مخصوص را ندارند.

- بیماری‌های کلیوی جند کیستی، یک بیماری موروثی که در آن کلیه حاوی کیست‌های چندتایی است.

- کیست‌های تارلوTarlov  ، همچنین شناخته شده به عنوان کیست‌های پاشامی، که در استخوان خاجی، استخوان‌های متصل به هم در انتهای ستون فقرات، قرار دارند.

- آلودگی و عفونت، همانند ورم چرکی و دمل بر روی پوست که می‌توانند منجر به پدیدار شدن کیست گردند.

- کیست‌های عنکبوتی که بین مغز یا نخاع و غشاء - یکی از سه غشائی که مغز را می‌پوشاند- قرار دارند.

کیست‌ها عمدتاً خوش‌خیم و بی‌خطر ند و برخی ممکن است به دلیل اندازه و/یا موقعیت خود عوارضی را ایجاد نمایند. بندرت، کیست‌ها با تومورهای بدخیم (سرطان) یا عفونت‌های شدید مربوط اند. اگر شما نگران هرگونه توده یا برجستگی غیرعادی هستید، با پزشک خود مشورت نمایید. او می‌تواند تست تشخیصی صحیح برای شناسایی کیست و یافتن علت آن را ارائه کند.

کیست چگونه درمان می‌شود؟

درمان کیست‌ها به علت کیست و موضع  آن بستگی دارد. کیست‌هایی که خیلی بزرگ اند و به همین دلیل ، منجر به ایجاد عوارضی می‌شوند، باید از طریق جراحی برداشته شوند. گاهی اوقات مایع داخل کیست را می‌توان تخلیه نمود، خشک کرد، یا با وارد کردن سوزن یا میل جراحی در حفره کیست، باعث فرو ریختن کیست گردید. در صورتی که کیست به آسانی قابل دسترس نیست، تصویربرداری رادیولوژی در طول عمل خشک کردن (تخلیه) کیست، برای هدایت کار قابل استفاده است.

گاهی برداشتن کیست از طریق جراحی ضروری است. درصورت هرگونه احتمال سرطانی بودن ، کیست کاملا به روش جراحی برداشته می‌شود و یا از آن نمونه برداری (بایوپسی) انجام می‌گردد تا بدخیم بودن آن مشخص  شود. در موارد خاص، ماده بیرون کشیده شده از کیست در زیر میکروسکوپ آزمایش می‌شود تا سلول‌های سرطانی احتمالی موجود در آن شناسایی شوند.

درصورتی که کیست وابسته به درمان یک بیماری مزمن است (برای مثال سندروم تخمدان کیست‌ساز یا بیماری فیبروسیت پستان ) درمان کیست به طور کلی ، تابع نوع  درمان آن بیماری است.

آیا می‌توان از تشکیل کیست پیشگیری نمود؟

جلوگیری از تشکیل کیست فقط زمانی ممکن است که جلوگیری از علت اصلی کیست امکان‌پذیر باشد. بیشتر انواع کیست‌ها قابل پیشگیری نیستند.

چگونه میتوان درمان کیست را سرعت داد؟

غالب کیست‌ها خوش‌خیم اند و منجر به عوارض جدی یا بلندمدت نمی‌گردند. با این وجود، کیست‌هایی که در ارتباط با بدخیمی یا عفونت‌های شدید باشند، به سختی بهبود می‌یابند.

کیست‌ها در یک نگاه

- کیست‌ها اجسامی بسته، و کیسه‌مانندی هستند که حاوی ماده‌ای مایع، گاز یا نیمه‌جامد هستند.

- صدها نوع از کیست‌های مختلف وجود دارد.

- کیست‌ها می‌توانند در تمامی نقاط بدن به وجود آیند.

- کیست‌های سطحی ممکن است به صورت "برآمدگی‌های" غیر عادی بر روی پوست پدیدار شوند. کیست‌های اندام‌های داخلی همانند کبد، کلیه‌ها، یا پانکراس ممکن است دیده نشده یا علائم ایجاد نکنند.

- فرایندهای مختلفی شامل انسداد جریان مایعات، عفونت، تومورها، نواقص مادرزادی و بیماری‌های التهابی مزمن می‌توانند منجر به تشکیل کیست شوند.

- اغلب کیست‌ها خوش‌خیم اند، اما در موارد خاص ممکن است با تومورهای بدخیم مربوط باشند.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، نازنین جعفری
منبع: medicinenet.com

گوش شناگران

اصطلاح گوش شناگران اشاره به عفونت کانال گوش است. این اتفاق زمانی می افتد که، آب و یا آشغال در گوش باقی بماند. باکتری ها در آب به تولید مثل می پردازند و موجب درد، تورم و خارش در گوش خارجی می شوند. هرچند این نوع عفونت، با شنا کردن همراه است، اما هر کسی می تواند به آن مبتلا شود.بروز خراش و بریدگی در پوست  ناحیه کانال گوش، چه با خارش و یا استفاده از گوش پاک کن، احتمال ابتلا به عفونت را افزایش می دهد. این مشکل معمولاً با قطره گوش و خشک نگه داشتن آن،  درمان می شود.


عفونت گوش: رایج ترین آنها

  کودکان تنها  از طریق استخر به عفونت گوش مبتلا نمی شوند. عفونت گوش به شدت در میان کودکان بخصوص کودکانی که آبریزش بینی دارند، رایج است. تحقیقات اخیر نشان می دهد که وقتی کودکان خردسال به سرما خوردگی مبتلا می شوند، از هر 100 بار 61 بار سرماخورگی آنها منجر به عفونت گوش می شود. برای فهمیدن دلیل متن را کامل بخوانید.



تشخیص عفونت گوش

پزشکان معمولاً عفونت گوش را با بررسی گوش و پرده گوش به وسیله یک دستگاه به نام اتوسکوپ تشخیص می دهند. پرده گوش سالم (در اینجا نشان داده شده است) شفاف و صورتی رنگ مایل به خاکستری است. پرده گوشی که عفونت دارد ، قرمز و متورم است.

 

داخل گوش شما

شیپور استاش، کانالی است که گوش میانی را به گلو متصل می کند. شیپور استاش مانند بینی و گلو دارای خطوطی است  که به خارج کردن مایعات از گوش میانی کمک می کند. نقش دیگر این شیپور تنظیم درجه فشار در گوش است.  سرماخوردگی، آنفولانزا و آلرژی باعث تحریک شیپور استاش شده و سبب می شوند که خطوط این گذرگاه متورم شوند.


مایع موجود در گوش

اگر شیپور استاش مسدود شود، گوش میانی مایعی تولید می کند.  این محیط مانند بهشتی است برای باکتری ها و ویروس ها یی که تولید عفونت می کنند. پزشکان می توانند به وسیله اتوسکوپ بادی ،مایع درون گوش میانی را تشخیص دهند. این وسیله مقدار کمی هوا به پرده گوش می دمد، و موجب لرزش آن می شود. اگر مایع موجود باشد، پرده گوش به شدتی که باید نمی لرزد.


پاره شدن پرده گوش

زمانی که مقدار مایع و یا فشار در گوش میانی زیاد شود، می تواند به پرده گوش فشار آورد تا جایی که موجب پارگی آن شود ( در اینجا نشان داده شده است). علائم پارگی گوش شامل ترشح مایع زرد، قهوه ای و یا سفید رنگ از گوش است. درد ممکن است به دلیل از بین رفتن فشار مایع درون گوش، به طور ناگهانی از بین برود. اگرچه پارگی پرده گوش ترسناک به نظر می آید، اما پرده گوش طی چند هفته خود را ترمیم می کند. مگر اینکه پارگی تکرار شود، پارگی تاثیر دائمی در شنوایی  ندارد.


علائم عفونت گوش

مشخصه عفونت حاد گوش، دردی مانند درد سوراخ کردن است. درد ممکن است زمانی که دراز می کشید شدیدتر شود، و این خوابیدن را دشوار می کند. علائم دیگر:

- مشکل شنوایی

- تب

- ترشح مایع از گوش

- سرگیجه

- گرفتگی گوش


علائم عفونت گوش در کودکان

ممکن است تشخیص عفونت گوش در کودکان خردسالی که نمی توانند محل درد  را مشخص کنند، پیچیده باشد. علائمی که باید در خردسالان به دنبال آن بود عبارتند از: کشیدن گوش، بدخلقی، بدخوابی و از دست دادن اشتها. نوزادان ممکن است به دلیل فشار در گوش میانی که موجب درد و تورم می شود، شیشه شیر خود را پس بزنند.


مراقبت های خانگی برای عفونت گوش

اگرچه سیستم ایمنی بدن شروع به مبارزه می کند، اما شما می توانید با رعایت چند نکته به کاهش درد عفونت گوش، کمک کنید.  استفاده از یک دستمال گرم می تواند تسکین دهنده باشد. قطره گوش می تواند به سرعت باعث کاهش درد شود، اما قبل از استفاده با دکتر خود مشورت کنید. مسکن ها و تب برهایی که به نسخه احتیاج ندارند، مانند ایبوپروفن و استامینوفن ، گزینه دیگری برای تسکین درد هستند. به کودکان به هیچ عنوان آسپرین ندهید.


آنتی بیوتیک برای عفونت گوش

آنتی بیوتیک به عفونت گوش باکتریایی کمک می کند، اما در بیشتر موارد، سیستم ایمنی کودکان بدون احتیاج به هیچ گونه کمکی به مقابله با عفونت می پردازد. در یک تحقیق، از والدین خواسته شد که به کودکانی که به عفونت گوش مبتلا هستند هیچ گونه آنتی بیوتیکی داده نشود(فقط برای بهبود درد از دارو استفاده شود) مگر اینکه در عرض 48 ساعت عفونت هیچ گونه تغییری نکند یعنی " نه بهتر شود و نه بدتر". این تاخیر باعث کاهش مصرف آنتی بیوتیک در کودکان شد.


عوارض عفونت گوش

عفونت مزمن یا مکرر گوش میانی می تواند عوارض طولانی مدت داشته باشد.  این عوارض شامل: زخم شدن پرده گوش همراه با از دست دادن شنوایی، مشکلات گویایی و زبانی و همچنین مننژیت است.  اگر کودک شما به صورت مزمن و یا مکرر از عفونت گوش رنج می برد، ممکن است تست شنوایی ضرورت پیدا کند.


لوله  گوش

اگر کودک شما به صورت مکرر دچار عفونت گوش می شود ویا ترشح گوش ،از بین نمی رود، یا کاهش سطح شنوایی دارد و در گفتارش مشکل دارد ، این می تواند نگران کننده باشد. یک راه حل این است که دکتر یک لوله کوچک از پرده گوش عبور دهد. این لوله به تخلیه مایع درون گوش میانی کمک می کند و از تجمع این مایع جلوگیری می کند. این می تواند موجب کاهش فشار و درد  و بازگرداندن شنوایی شود. لوله را معمولاٌ به مدت 8 تا 18 ماه در گوش می گذارند و بعد از این مدت خود به خود می افتد.


جراحی برای برداشتن لوزه ها

لوزه ها غده هایی واقع در پشت گلو هستند. این غده ها می توانند بزرگ شوند و بر روی شیپور استاش که گوش میانی را به پشت گلو متصل می کند فشار بیاورند.  زمانی که با وجود استفاده از آنتی بیوتیک ، عفونت گوش به صورت مزمن و مکرر ادامه پیدا

می کند و یا لوزه ها به حدی بزرگ می شوند که موجب مسدود شدن گلو می شوند و تنفس را مختل می کنند، Adenoidectomy عمل برداشتن لوزه ها، انجام  می شود.


پیشگیری از عفونت گوش

بزرگترین علت عفونت گوش، سرماخوردگی معمولی است، بنابراین یک استراتژی برای پیشگیری  این است که از ویروس سرماخوردگی دوری کنیم. موثرترین روش برای دوری از سرماخوردگی شستن دقیق و مکرر دست هاست. راه های دیگر پیشگیری از عفونت گوش عبارتند از: اجتناب از دود سیگار، واکیسناسیون کودکان، و تغذیه از شیر مادر به مدت حداقل 6 ماه.



آلرژی و عفونت گوش

آلرژی هم مانند سرماخوردگی شیپور استاش را تحریک می کند و موجب عفونت گوش میانی می شود. کنترل آلرژی می تواند در کاهش ابتلا به عفونت گوش، کمک کند.


گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، سارا میرزایی
منبع: webmd.com

لکه‌های سرخ، نوعی عارضه‌ مزمن پوستی است که برای جلوگیری از بدتر شدن مداوم ،نیازمند درمان است. چهار گونه از این بیماری وجود دارد  از جمله سرخی پوست چشمی که بر روی بینایی اثر می‌گذارد.

ممکن است برایتان عجیب باشد که چرا اینقدر پوست‌تان قرمز می‌شود، مخصوصاً زمانی که بیرون زیر نور آفتاب هستید. ممکن است شما یکی از افرادی باشید که به عارضه سرخی پوست ، بیماری پوستی که خیلی از افراد حتی از وجود آن آگاه نیستند، مبتلا هستید.

سرخی پوست، بیماری پوستی مزمن و غالباً پیش‌رونده‌ای است که بر روی صورت تاثیر می‌گذارد ولی ممکن است در گردن،سینه و کمر نیز دیده شود. این عارضه معمولاً با قرمزی موضعی شروع شده و می‌تواند تا جایی پیشرفت کند که پوست صورت‌تان دائماً سرخ باشد. ممکن است شبکه‌ای از رگ‌های خونی که از بینی شروع می‌شوند در وسط صورت‌تان ظاهر شوند. دیگر علائم عبارتند از ضخیم شدن و پارگی پوست و جوش‌های قرمز که با جوش‌های بلوغ و جوش های چرکی معمولی فرق می‌کنند.

چه کسانی به سرخی پوست مبتلا می‌شوند؟

سرخی پوست معمولاً در افرادی با سن 30 تا 60 سال دیده می‌شود و افرادی که پوست‌ روشن دارند بیشتر از افرادی که پوست تیره دارند، تحت تاثیر قرار می‌گیرند. این بیماری بیشتر در خانم‌ها معمول است؛ با این وجود، علائم در مردان به ویژه بر روی بینی، ممکن است شدیدتر باشد.

از آنجا که عارضه می‌تواند شبیه چیزی از آفتاب‌سوختگی تا جوش‌های چرکی رایج به نظر برسد، برای تشخیص بیماری بهتر است به پزشک متخصص پوست مراجعه نمایید. متخصص، پوست‌تان را آزمایش کرده و ابتلای شما به یکی از انواع عارضه سرخی پوست را تشخیص می‌دهد؛ نوع درمان به نوع بیماری شما بستگی دارد. دلیل اصلی سرخی پوست ناشناخته بوده و درمانی برای این بیماری وجود ندارد و بلکه فقط می‌توان آن را کنترل نمود.

علائم و انواع عارضه سرخی پوست

علائم و نشانه‌های این عارضه در بیماران مختلف بسیار متفاوت بوده، اما موارد معمول عبارتند از:

- سرخ شدن سریع پوست

- سرخی مداوم صورت

- رگ‌های خونی کوچک و قابل مشاهده ( شناخته شده با عنوان "رگ‌های عنکبوتی")

- پوست بیش از حد حساس که حین استفاده از مواد آرایشی و یا بهداشتی خاص دچار سوزش می‌گردد.

- برآمدگی و جوش‌های قرمز پر از چرک.

چهار نوع از عارضه سرخی پوست وجود دارد که هرکدام دارای علائم خاص خود هستند:

- سرخی پوست Erythematotelangiectatic: سرخ شدن و قرمزی دائم، که گاهی اوقات با شبکه‌هایی از رگ‌های خونی همراه است.

- سرخی پوست Papulopustular: سرخی پوست مداوم با برآمدگی و جوش‌ یا جوش چرکی.

- سرخی پوست Phymatous: ضخیم شدن پوست و بزرگ شدن بینی و بافت اطراف آن. نوع پیشرفته این بیماری ، کرگدنی نامیده می‌شود که غده‌های چربی سمت بیرونی بینی را تحت تاثیر قرار داده و منجر به بزرگ شدن بینی و داشتن ظاهری روغنی زرد یا سرخ رنگ می‌شود. بیماری پوست کرگدنی بیشتر در مردان رخ می‌دهد.

- سرخی چشمی: پوست سرخ در اطراف چشم و پلک‌های چشم، اغلب به همراه دیگر علائم همانند خشک شدن چشم‌ها، باد کردن پلک چشم‌ها، اشک ریختن و سوختن چشم. در برخی موارد، عود کردن مجدد سرخی پوست در افراد مبتلا به سرخی پوست خفیف ،می‌تواند به سرخی چشم بدل گردد. از انواع عارضه سرخی پوست، تقریبا 50درصدشان،  می‌توانند بر روی چشم‌ها تاثیر بگذارند، در این موارد، برای درمان عوارضی چون حساسیت به نور، ضعیف شدن دید و در برخی موارد آسیب‌های قرنیه‌ای، مراجعه به چشم پزشک ضروری است.

کمک به درمان بیماری

از آنجا که بیماران مبتلا به سرخی پوست ممکن است دارای انواع مختلفی از علائم باشند، درمان باید مخصوص آن نوع خاص از بیماری باشد. هدف درمان کنترل علائم و ارتقاء ظاهر پوست است. افراد مبتلا به سرخی پوست بدون در نظر گرفتن نوع درمان، باید صبور باشند، چرا که ممکن است ماه‌ها طول بکشد تا شرایط بهتر شود. اما کنترل سرخی پوست کلید اصلی برای جلوگیری از بدتر شدن دائمی بیماری است.

چهار نوع عارضه سرخی پوست

بر اساس انواع مختلف علائم، بیماری سرخی پوست به چهار نوع دسته‌بندی می‌گردد که هر کدام به درمان خاص خود نیاز دارند. از آنجا که همه افراد مبتلا به بیماری سرخی پوست تمام عوارض هر چهار نوع را نخواهند داشت، آنچه که باید در مورد پیشرفت بیماری سرخی پوست بدانید را برایتان توضیح می‌دهیم.

سرخی پوست، بیماری مزمن و عودکننده‌ای است که با قرمز شدن پوست شناسایی می‌شود. این بیماری با علائم کوچکی آغاز شده و در صورت بی توجهی، می‌تواند به تغییرات شدید پوست منجر شود.

بسیاری از متخصصان پوست بیماری را به چهار نوع اصلی تقسیم بندی می‌کنند.

لزوما همه هر چهار نوع علائم را تجربه نکرده و هر نوع ، افراد مختلف را به شیوه‌های گوناگونی تحت تاثیر قرار می‌دهد. با این وجود، آگاه بودن از تمام انواع بیماری و تفاوت‌های آن‌ها برای کمک به کنترل بیماری حائز اهمیت است.

سرخی پوست عروقی

چیزی که پیش‌تر به عنوان فاز اولیه عارضه سرخی پوست شناخته می‌شد، امروزه به عنوان سرخی پوست درجه یک دسته بندی شده و erythematotelangiectatic نامیده می‌شود. این نوع با سرخ شدن مداوم و قرمزی مزمن پوست صورت مشخص می‌گردد. همچنین برخی افراد رگ‌های خونی قابل  مشاهده بر روی تیغه بینی و گونه‌های خود دارند.

عوارض سرخی پوست عروقی ضعیف بوده و در این مرحله با داروهای موضعی و دهانی همانند داکسی‌سیلین (ارسه‌آ) قابل کنترل هستند. درمان لیزری برای زدودن رگ‌های خونی پاره شده، قابل استفاده است، با این حال بیماری سرخ پوست شما درمان نمی‌شود، بلکه فقط علائم را برطرف می‌کنند.

سرخی پوست آتشین

نوع دوم بیماری سرخی پوست آتشین یا papulopustular نامیده می‌شود. علائم اصلی این نوع شامل سرخی مزمن صورت، همچنین پدیدار شدن برآمدگی یا جوش‌های سرخ است. این برآمدگی‌ها کورک یا چرک‌دانه نامیده شده و با جوش‌های معمول فرق داشته و نیازمند درمان متفاوتی هستند.

سرخی پوست آتشین اغلب با ژل‌های موضعی همانند مترونیدازول ( ژل مترونیدازول ) و اسید آزیالیک (فیناسه‌آ و آزیلیکس) یا داروهای دهانی همانند اراسه‌آ ( دوکسیسیلین) درمان می‌شود.

سرخی پوست فیماتوس

درصورت عدم درمان، بیماری سرخی پوست می‌تواند بدتر شده و به نوع سوم بیماری یعنی فیماتوس تبدیل گردد. بینی پیاز شکل، قلنبه و خیلی قرمز از علائم نمونه این نوع از عارضه سرخی پوست است. پوست ضخیم شده و بیش از حد رشد کرده بینی به عنوان پوست کرگدنی شناخته می‌شود. پوست بیشتری ممکن است بر روی گونه‌ها یا پیشانی رشد کرده و ظاهری ضخیم ایجاد کنند. این عارضه اغلب در مردان دیده می شود.

پوست ضخیم در نوع سوم بیماری سرخی پوست اغلب با لیزر و جراحی درمان می‌گردد. این درمان‌ها می‌توانند پوست اضافی را بردارند و ناحیه ضخیم شده را از بین ببرند.

سرخی پوست چشمی

بیماری سرخی پوست علاوه بر پوست می‌تواند بر روی چشم‌ها نیز تاثیر بگذارد. سرخی پوست چشمی می‌تواند گروهی از علائم، از خشکی چشم، اشک‌ریختن، سوزش، خارش تا تیر کشیدن چشم را ایجاد کند. ممکن است چشمان‌تان قرمز شده، اغلب گل‌مژه بزند، پلک چشم باد کرده یا لبه‌های پلک‌ها ،قرمز شوند. سرخی پوست چشمی می‌تواند جدی شده و به صدمه دیدن قرنیه منتهی گردد. می‌تواند دید را ضعیف کرده، مشکلات چشمی را بدتر کرده و حتی در صورت عدم درمان به کوری منجر شود.

سرخی پوست چشمی اغلب در طولانی مدت با دوز پایین آنتی‌بیوتیک‌های دهانی خانواده تتراسایکلین درمان می‌گردد. شروع سریع درمان برای جلوگیری‌ از صدمات جدی بسیار حائز اهمیت است.

ممکن است هر ترکیبی از انواع سرخی پوست را هم‌زمان با هم تجربه کنید یا اینکه در صورت عدم درمان بیماری‌های پوستی مراحل بیماری را به ترتیب تجربه کنید. با این وجود، علائم یک نوع خاص می‌توانند از خیلی ضعیف تا شدید تغییر کنند و فرقی نمی‌کند که سرخی پوستی که شما به آن مبتلا هستید از کدام نوع است و چه شدتی دارد، باید برای کنترل و درمان آن به متخصص پوست مراجعه نمایید.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، نازنین جعفری
منبع: medicinenet.com

آپاندیسیت در واقع همان التهاب آپاندیس است . آپاندیس عضوی به طول 3 تا 7 سانتی متر است  که داخل روده ی بزرگ قرار گرفته است. هیچ کس به درستی عملکرد دقیق آن را نمی داند . اما آنچه به روشنی می دانیم این است که بدون هیچ عوارض آشکاری می توان پس از برداشتن آپاندیس به زندگی ادامه داد.

التهاب آپاندیس یک بیماری اورژانسی است که برای خارج کردن آن به عمل جراحی فوری نیاز است . در صورت عدم درمان ، ممکن است آپاندیس ترکیده یا سوراخ شود و مواد عفونی به داخل حفره ی شکمی راه پیدا کند که در این صورت باعث پریتونیت یا همان التهاب شدید حفره ی شکمی (صفاق) می شود و در صورتی که با آنتی بیوتیک های قوی درمان نشود، می تواند کشنده باشد.

گاهی آبسه ی پر از چرک (عفونت های محصور در دیواره های خاموش در برابر سایر قسمت های بدن ) خود را به شکل آپاندیس ملتهب نشان می دهد.  بافت های اسکار آپاندیس (دایواره های خاموش ) ،از گسترش عفونت در سایر قسمت های شکم جلوگیری   می کند. آبسه های آپاندیس اضطرار کمتری نسبت به آپاندیس ملتهب دارد . اما متأسفانه تا جراحی انجام نگیرد، نمی توان این امر را تشخیص داد . به همین دلیل تمامی موارد آپاندیسیت، شرایط اورژانس تلقی شده و در همه ی موارد جراحی انجام می شود.

در ایالات متحده از هر 15 نفر 1 نفر دچار آپاندیسیت می شود . آپاندیسیت در افراد زیر 2 سال نادر است و در سنین 10 تا 30 سالگی بسیار شایع تر است . گرچه این وضعیت ،در هر سنی ممکن است رخ دهد.

چه عواملی باعث بروز آپاندیسیت می شود؟

آپاندیسیت زمانی رخ می دهد که آپاندیس مسدود شده باشد . اغلب این انسداد به دلیل وجود مدفوع ، جسم خارجی یا ابتلا به سرطان اتفاق می افتد . از آنجایی که آپاندیس متورم به هر عفونتی در بدن واکنش نشان می دهد ، بنابراین انسداد آن از طریق عفونت نیز ممکن است.

علائم آپاندیس چیست؟

علائم کلاسیک آپاندیس شامل :

- دردهای مبهم در قسمت بالای ناف یا قسمت فوقانی شکم که این درد به سمت راست و پایین شکم تیر می کشد. معمولاً این اولین نشانه است.

- از دست دادن اشتها

- تهوع یا استفراغ که دقیقاً پس از درد شکم رخ می دهد.

- تورم شکم

- تب 37.2 تا 38.8 درجه سانتی گراد

- ناتوانی در دفع گاز

تقریباً در نیمی از موارد آپاندیسیت علائم زیر بروز می کند:

- درد مبهم یا شدید در همه ی قسمت های بالا و پایین شکم ، پشت و مقعد

- ادرار دردناک

- استفراغی که قبل از درد شکم رخ دهد

- گرفتگی شدید عضلات

- یبوست یا اسهال به همراه گاز

اگر هر کدام از علائم ذکر شده را دارید ، بلافاصله تحت مراقبت های پزشکی قرار گیرید . زیرا تشخیص و درمان به موقع این بیماری بسیار اهمیت دارد . هیچ چیزی نخورید ، ننوشید و از هر گونه قرص ضد درد ،آنتی اسید ، مسهل و پد های گرم کننده دوری کنید، زیرا می تواند باعث پارگی آپاندیس ملتهب شود.

آپاندیسیت چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص آپاندیسیت ممکن است گمراه کننده باشد. اغلب علائم این بیماری مبهم یا بسیار شبیه سایر بیماری ها می باشد. بیماری هایی مانند : مشکلات کیسه صفرا ، عفونت مثانه یا مجاری ادراری ، بیماری کرون ، التهاب معده ، عفونت روده ای و مشکلات تخمدان.

معمولاً آزمایشات زیر برای تشخیص آپاندیسیت استفاده می شود :

- معاینه ی شکم برای تشخیص التهاب

- آزمایش ادرار برای بررسی احتمال عفونت ادراری

- معاینه ی مقعد

- آزمایش خون برای پی بردن به مبارزه ی احتمالی بدن در برابر عفونت

- سی تی اسکن یا سونوگرافی

آپاندیسیت چگونه درمان می شود؟

درمان استاندارد آپاندیسیت  ، آپاندوکتومی که همان جراحی به منظور برداشتن آپاندیس است .

حتی اگر مشکوک به آپاندیسیت باشید ، دکترها  ترجیح می دهند برای رعایت ایمنی شما و جلوگیری از پارگی آپاندیس ، عمل جراحی برداشتن آنرا انجام دهند . اگر آپاندیس به شکل آبسه بروز کرده ، جراحی در دو مرحله انجام می شود ، اول تخلیه ی چرک آبسه ، سپس برداشتن آپاندیس .

آپاندوکتومی : باید انتظار چه چیز را داشته باشید؟

پیش از برداشتن آپاندیس ، آنتی بیوتیک برای مبارزه با پریتونیت احتمالی تجویز می شود. معمولاً بیهوشی عمومی داده می شود و آپاندیس یا از طریق یک برش 10.16 cm  و یا توسط لاپاروسکوپی برداشته خواهد شد.. اگر دچار پریتونیت شدید ، شکم شما از چرک تخلیه شده سپس شستشو داده می شود.

12 ساعت پس از جراحی شما از تخت بلند شده و قادر به حرکت خواهید بود. معمولاً 2 تا 3 هفته طول می کشد تا به فعالیت های عادی خود بازگردید . اگر جراحی توسط لاپاراسکوپ (مانند تلسکوپی نازک است برای مشاهده ی داخل شکم ) انجام شود ، برش کوچکتر و بهبودی سریع تر حاصل می شود.

پس از برداشتن آپاندیس در صورت بروز هر کدام از موارد زیر با دکتر خود تماس بگیرید :

- استفراغ خارج از کنترل

- افزایش درد شکم

- سرگیجه و احساس ضعف

- خون در استفراغ یا ادرار

- افزایش درد و قرمزی در محل برش جراحی

- تب

- چرک کردن زخم

آیا آپاندیسیت قابل پیشگیری است؟

هیچ راهی برای جلوگیری از آپاندیسیت وجود ندارد ، امّا به هر حال بروز آپاندیسیت در افرادی که غذاهای دارای فیبر بالا ، مانند سبزی و میوه ، مصرف می کنند کمتر شایع است.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، مژان داداش زاده
منبع: webmd.com